دیشب اتفاقی افتاد که تنها می توانم بگویم خدایا دمت گرم . چیزی شبیه ! چیزی به مانند معجزه ، یاد این شعر سید علی صالحی افتادم .
بی پدر
من این دایره ی بی راه را بارها دور زده ام
حالا تو می گویی
جای علامت تعجب کجاست
همینجاست
بیا.... !
حالا احساس می کنم این شعر خطابه ای است از طرف خدا به من . بی پدر دیدی علامت تعجب را . تعجب کن .
پ ن : برگمان مرد . مرد که مرد . ولی این آقا در مورد برگمان مطالب خوبی می نویسه . الان فهمیدم آنتونیونی هم مرد . مرد که مرد.
قول می دهم این گوریل ها جز فوتبال برای هیچ چیز دیگری اشک نمی ریزند . پدر من وقتی مادرش مرد دریغ از یک قطره اشک ولی تیممان ک نرفت جام جهانی بیا و ببین ، این جا را سیل برداشت .
به دیوید عزیز : 1) من که گفتم که ! نژاد پرست نیستم . نفرت انگیز نه به خاطر چهره اش به خاطر برزیلی بودنش ، به خاطر همینجوری بدم میاد از این دیگه گیر نده .
2) نقاب ؟ واقعا فیلم خوبی است ، بعضی ها می گویند فقط فیلمنامه خوبی دارد ولی هزاران فیلمنامه خوب سراغ دارم که کارگردانای ایرانی گند زدند بهشون . فیلم بی نقصی نیست ولی یکی از کم اشتباه ترین فیلم های این چند سال سینمای ایرانه ، یک فیلم بدنه پایبند به قواعد قصه گویی سینما بدون حتی چند صحنه اضافی . نکته دیگه که شاید ( شاید ) نمره های من به فیلم های ایرانی با یک حس ناسیونالیستی همراه باشد . من کلا در مورد سینمای ایران وقتی که قصه بدون قروفر تعریف می کنه خلی خوشحال می شم و این هم یک نمونه دیگر بود . یه چیز دیگه هم اینکه زیاد منو جدی نگیرید مثلا امیر قاری در ستایش میامی وایس دوجین مقاله می نویسه و ویژه نامه در میاره ولی من این فیلمو شوتش کردم تو آشغالی .
احتمالا خداوند سر شوخی اینا را آفریده ، البته که ! من نژاد پرست نیستم . من فدای همه سیاها و دندون خرگوشیای ضایع برزیلی بشم . این پست تقدیم به یکی از بهترین بازیکنان نفرت انگیز تاریخ یعنی رونالدینیو .
یکی از زیبایی های فوتبال همینست . اینکه مثلا تو اولترافرد نشستی ولی همه رنگی و همه قشری با هر مذهبی برای یک هدف واحد کنار هم جمع می شوند . بارها برای خودم پیش آمده که تو استادیوم با کسانی رفیق شده ام که تنها وجه مشترکمان فوتبال بوده و لا غیر . نامجو راست گفته که سنت و تجدید راه خویش نمودند ، ملت عاشق که خط و ربط ندارد ، ملت عاشق که خط وربط نداند . این عکس جواهر است .
به هارمونی میان خمیازه پسر بچه و خواندن سرود ملی پرتغال توسط فیگو دقت کنید . این عکس شاهکار است .
امان از خوشحالی های جهان سومی . یادمه چند سال پیش زمان مربیگری مایلی کلنگ در سایپا یکی از بازیکنان جوان تیم سایپا بعد از گل زدن به پرسپولیس شورتش را کشید پایین و چیزی که در تصویر نمایان شد یه عدد شورت موسوم به " شورت هفتی " بود . بازیکن بیچاره 6 ماه محروم شد . حالا هم این بازیکن اکوادور بدجوری هالیوود زده است . مرد عنکبوتی البته از نوع زردش .
دیدن عکس های جام جهانی 2006 در آرشیوم لذت بخش ترین کار این روزهایم است ، عکس های فراوانی که طی جام جهانی بعد از هربازی از سایت های معتبری همچون رویترز انتخاب کردم و حالا فکر می کنم این عکس ها بعد از یکسال یک جاذبه بصری فوق العاده برای من دارند و شاید حتی برای شما . اولیش با تمام وجود تقدیم به دیگو . تنها اسطوره زنده بعد از خدا .
مارادونا در جواب اینکه چرا به دعوت مسیولان برگزاری برای شرکت در مراسم افتتاحیه جواب منفی داده گفته بود که من برای دیدن مسابقات به این جا آمدم ونه برای اجرای شو با کت شلوار و کروات . البته آلمان ها با راه ندادن او به ورزشگاه در بازی آرژانتین - آلمان انتقامشان را گرفتند . مارادونا حتی در بیرون زمین هم ترسناک است .
مارادونا های زیادی را فوتبال آرژانتین در این چند ساله به خود دیده است .
اورتگا ، آیمار ، ساویولا، مسی و بلاخره ریکلمه . نبوغ مسی بیشک تداعی کننده دیگو است ولی ریکلمه چیز دیگری است خوان مثل اسطوره همیشه در تیم بازیکن هدف است ، همه چیز به او ختم می شود اگر او خوب باشد تیم هم خوب است و اگر نباشد همان بلایی سر آرژانتین می آید که در آلمان آمد ، حذف با آن تعویض عجق وجق پکرمن . یکی از دوستان نوع فوتبال ریکلمه را به بازی اشرافی تعبیر می کرد ، با آرامش و آن میمیک خسته و همیشه سرد و درب وداغان (یه چیزی تو مایه های سردی صورت دون کورلیونه ) نزدیکترین شباهت را به مارادونا دارد . مارادونایی که خود دون کورلیونه فوتبال است .
بارسلونا هیچوقت قدر بازیکنان آرژانتینی خود را ندانست ابتدا مارادونا را ازدست داد بعد همین ریکلمه را و امروز نوبت ساویولا شد . خوان بعد از جدا شدن از بارسلونا در ویاریال فوق العاده بود و یکی از ستارگان فصل قبل جام باشگاه های اروپا بود جامی که خوان رومن با تیمش حتی به نیمه نهایی آن هم رسید ولی آن پنالتی لعنتی را ینس لمان گرفت تا آرزوهای اروپایی ریکلمه همانجا پایان پذیرد . ولی انگار بدشانسی های رومن به دستان ینس لمان مربوط بود ، این بار در یک چهارم جام جهانی باز هم درخشش لمن در پنالتی ها مانع صعود آرژانتین شد .
ریکلمه بعد از جام جهانی شاید بدترین دوران خود را سپری کرد ، خداحافظی از فوتبال ملی با بهانه بیماری مادر و نیمکت نشینی در ویاریال ولی با بازگشت به بوکاجونیور بود که بازهم ریکلمه همان بازیکن قدیمی این تیم شد هنرنمایی و گل های فوق العاده زیبای او در مراحل پایانی لیبرتادورس نشان دهنده این موضوع است وحالا یکسال بعد از جام جهانی کذایی آلمان حالا در کوپا آمریکا ریکلمه هم بهترین بازیکن جام هست و هم آقای گل .
فردا فینال ارژانتین - برزیل را از دست ندهید . له شدن برزیل را مطمینن خواهید دید . از فوتبال بیشتر خواهید شنید .
