1 ) به من قول بده یک فیلم مشنگی دیگر است از کوستاریتسا . با رئالیسم جادویی بالکانی که بارها در آثار کوستاریتسا دیده ایم . این منظر عجیب به هستی شاید خصوصیت فرهنگی مردم بالکان باشد ، مردمانی که ریشه های کولی واری خویش را همچنان در سبک زندگی شان رعایت می کنند . روز و شب عیش ونوش در خانه های محقر اما گرم و پر از صمیمیت . حالا این خصوصیات را به روحیه ی شبه پانک کاستاریکا و احتمالن عواملش اضافه کنید ، خوب به خاطر همین ریشه های فرهنگی است که فیلم های او یکی از دیگری عجیب ترند .
2 ) در تیتراژ پایان فیلم به جای end می نویسد happy end ، تنها تفاوتی که امیر با سال های گذشته دارد این است گویی او کلن خودش را به بی خیالی زده است و گفته است خوب بچه ها می خوایم یه فیلم هپی با پایان هپی بسازیم . مستی و بی عاری در تمام فیلم خودش را به وضوح نشان می دهد گویی قصه با چند گالن الکل مست کرده. اگر کوستاریتسا در فیلم های پیشین گاهی در همین فضای شاد معترض می شد و یا سعی در دراماتیزه کردن کارش داشت ولی این بار انگار تارک دنیایی است که به همه چیز و همه کس می خندد و هیچ چیز از تیررس هجو او خارج نیست . از جنگ جهانی دوم گرفته ، سنت های مردم بالکان ، برج های دوقلو و حتی خشونت .
3) کم کم می شود به این نتیجه رسید که کوستاریتسا خودش را تکرار می کند و این کار برای او بی نهایت لذت بخش است ، درحقیقت سبک زندگی او بسیار شبیه سبک فیلمسازی اش است این را با دیدن فیلم داستان های سوپر 8 او که مستندی از گروه موزیک no smoking است را می توان فهمید ، گروهی که خود امیر نوازنده ی گیتار آن است و در جایی می خواندم که او گروهش در یک روستا با آزادی کامل و قوانین مختص خودشان زندگی می کنند و این همان چیزی است که در فیلم آخر او هم اتفاق می افتد ، قوانین را کاراکتر ها تعیین می کنند .
مطالب مرتبط :
