از همان ابتدا شما متوجه می شوید که تنها با یک فیلم کونگ فویی عامه پسند روبرو نخواهید بود . استفان چو در راه و روش کونگ فو در سطحی بالاتر از فرهنگ غالب بر فیلم های رزمی – کونگ فویی ظاهر می شود گویی فیلمی ساخته شده است که باید چیزی به ژانر و فرهنگ سینمایی بیفزاید .
راه و روش کونگ فو یک فیلم میان ژانری است 
که عناصر درام هم در آن به خوبی رعایت شده در حالی که نیم نگاهی هم به سینمای گنگستری دارد در حالی که به هیچ یک از آن ها هم وفادار نیست و از این نظر غرابتش آدم را یاد کارهای تارنتینو می اندازد .
از چشم انداز دیگری هم فیلم شبیه آثار تارانتینو است و آن لایه های مختلفی از گرایشات سینمایی است که به بیننده عرضه می شود به این معنی که شما با فیلمی تجاری ، عامه پسند و متفاخر روبرو خواهید شد و این جمع نقیض ها است که باعث برتری این گونه فیلم ها نسبت به آثار مشابهشان می شود و از این حیث می توان در تاریخ سینما آن ها را کالت خواند .
پرداخت کمدی گونه ی نما ها و صحنه های رزمی را شاید در کارهای جکی چان دیده باشیم ولی در راه و روش کونگ فو با یک کمدی بکر بصری مواجهیم که خود را به عمیق ترین لایه های فرمال فیلم هم تحمیل می کند .
