می ترسم دیگر زبانم را نفهمند

دیشب موفق شدیم یک فیلم مستند از سینمای لهستان را در جشنواره ببینیم . چیزی که باعث می شد به دیدن فیلم برویم . عنوان فیلم بود “ هنوز زنده : فیلمی درباره ی کیشلوفسکی “ به کارگردانی مستند ساز لهستانی ماریا زمار کوزانوویج . فیلم آن قدر کار شاخصی نبود که در خور نام کیشلوفسکی باشد . حداقل تا نیمه ی پایانی اش بیشتر وراجی افرادی بود که فیلم را در سطح یک مستند گزارشی سطح پایین نگه میداشت . ولی وقتی که خود کیشلوفسکی زبان به سخن می گشود ، سحر می کرد زبانش .

هیچ وقت نفهمیدم کیشلوفسکی چرا بعد قرمز گفت دیگر فیلم نمی سازد . در فیلم می گفتند بعد از سه گانه افسرده شده بود . ولی من هنوز قانع نشده بودم . تا اینکه در یکی از تصاویر آرشیوی درون  فیلم یکی ازش پرسید چرا تصمیم گرفتی دیگر فیلم نسازی ، جواب دیوانه کننده بود ؛ می ترسم دیگر زبانم را نفهمند . کیشلوفسکی به نکته ی اساسی اشاره کرد . زبان فیلمساز . هنوز درگیر “ فیلم کوتاهی راجع به کشتن “ هستم و هنوز درگیر 3 رنگ . فکر می کنم زبان فیلمساز را در این سال های آخر هیچکس نفهمید . زبان ویرانگری که تا عمق میزانسن ها ی نابود کننده و معماری پیچیده ی فیلم هایش رسوخ کرده بود . زبان فیلمساز تعبیری است که می تواند راه گشای تعریف سینماگر مولف باشد . زبان هویت است ، شاخصه است ، ارزش است و در برگیرنده ی تمام عناصری  که سینما را می سازد .
فقط کافی است کمی به عکس توجه کنیم تا به این نکته پی ببریم که زبان کیشلوفسکی را نفهمیدیم . 

Technorati Tags: Krzysztof Kieslowski,cinema,documentary