نامزدی بنجامین باتن در سیزده رشته ی اسکار مرا یاد حکایت تایتانیک و آکادمی انداخت و آن جایزه های احمقانه ، مطمئنم که امسال هم آکادمی به رسم هر ساله اش
تباهاتش را تکرار می کند و فینچر و دارودسته اش را مورد لطف خود قرار می دهد . این رمان عجیب و غریب را اگر لینچ تبدیل به فیلم می کرد یک مالیخولیای حسابی از توش درمیامد و یک فانتزی معرکه اگر تیم بورتون می ساخت . ولی اثر فینچر یک ملودرام سانتی مانتال احساساتی است پر از سکانس های کلیشه ای سینمای استودیویی . نمونه اش تمام صحنه های عشق بازی بنجامین و دیزی است که آدم را یاد رمانس های بیخود هالیوود می اندازد . چیز غافلگیر کننده ای برای طرفداران فینچر در این اثر وجود ندارد. از شاهکار هفت به بعد فینچر در ورطه ای افتاده انگار بعید است حالا حالاها ازش بیرون بیاد .
گران تورینو فیلم ساده انگارانه و گل درشتی است . از آن دست فیلم های
قهرمان سازی که ابر مرد آمریکایی قصه ، خود را فدای برقراری عدالت در جامعه می کند . پیرمرد آمریکایی وطن پرستی که در لباس ارتش آمریکا در جنگ کره سیزده نفر را کشته و دچار عذاب وجدان است حالا به یاری همسایگان مهاجران چینی خود می آید تا انتقام ظلم رفته به آن ها را بگیرد . فیلم تنها لایه ای سطحی و اغراق آمیز را از مشکلات مهاجران نشان می دهد .اثری که قرار است تلخ باشد ولی پر از شوخی های بی مزه ای است که عمومن هم راجع به نوع رفتار چینی های قصه است . تنها حسن فیلم بازی تکان دهنده ی کلینت ایستوود است که به خوبی توانسته از پس نقش یک پیرمرد وطن پرست الکلی لجباز برآید . و البته ترانه ی آخر فیلم هم با صدای خود ایستوود محشر است .
و اما غافلگیری بزرگ . در بروژ . یک اثر کوچک و مستقل که کارگردانش ثابت
می کند که حتی می شود یک فیلم سفارشی( گویا فیلم به سفارش شهرداری بروژ ساخته شده ) خیلی خوب ساخت . و جالب این که در بروژ اولین فیلم مایکل مک دونا است . شخصیت پردازی ها خیلی شبیه کارهایی بود که اخیرن گای ریچی انجام داده . البته واضح است که خود گای ریچی هم تحت تاثیر تارانتینو است . مملو از شوخی های تمیزی که باز هم مثل آثار ریچی و تارناتینو حول خشونت است . و یک کالین فارل بی نقص که یکی از پرسوناژهای ماندگار سینما را خلق می کند . آدم کش احمقی که بروژ برایش جهنم بود . از دست ندهید این لذت ناب رو .
