دارن آرونوفسکی کارگردانی بوده که هیچ گاه در یک نقطه نایستاده . پی ( π ) که یک شاهکار کوچک بود ، یک مالیخولیای حسابی ، مرثیه ای برای یک رویا تجربه ای آوانگاردانه از سینمای حاشیه ای بود که قدرت گرفته بود و چشمه که یک علمی تخیلی بلند پروازانه بود و با این که شکست سختی خورد و حقیقتن هم فیلم قابل اعتنایی نبود ولی تجربه ی نابی بود در بیان تصویری .
حالا با کشتی گیر طرفیم اثری مرثیه گر و تراژیک از آدم های حاشیه ای . آدم های فیلم سوگوارانه آرونوفسکی همه تنهایند و انگار باید همه چیز را فراموش کنند . کشتی گیر روایت غریبی است از تنهایی و شکست ، روایتی که در نماهای غریبانه دوربین و موسیقی بی نظیر کلینت مانسل هم نفوذ کرده است . پرداخت توام با سکوت و پر حوصله ی دوربین آرونوفسکی که در اکثر مواقع قهرمان داستانش را بسان یک بت شکسته شده از پشت به تصویر می کشد .
کشتی گیر تنها یک سکانس پایانی تا شاهکار فاصله دارد و در تعجبم که چرا کارگردان باهوشی مثل آرونوفسکی متوجه این موضوع نشده که نمی توان داستانی را بر پایه های تراژدی بنا نهاد و روایت و پرداخت تراژیکی هم از قصه مهیا کرد ولی پایانی تقریبن خوش و خرم داشت . و ای کاش می شد فکری برای پایان بندی فیلم می شد تا با اثری به یاد ماندنی تر مواجه بودیم .
کشتی گیر بی شباهت با زندگی بازیگر اصلیش - میکی رورک – هم نیست . ستاره ای فراموش شده و تنها که در مراسم اسکار بسان غریبه ای با او رفتار شد . غریبه ای در میان جمع .
و چه پایانی بهتر از موسیقی مرثیه گر کلینت مانسل ( دانلود ) . این یار همیشگی دارن که هم در مرثیه ای برای یک رویا با او بود و هم در چشمه .
data="http://vahidiego.googlepages.com/player.swf" id="audioplayer1" height="24"width="290">
---------------------------------------------------------------------------
** مطالب مرتبط با دارن آرونوفسکی در این وبلاگ +
