نقاشیهای محسن عزیزی را دوست دارم . شاید به خاطر روح محلی و خانگی کارهایش . به شعر میماند ، تکنیک سادهای دارد و مهمتر از همه پر است از خاطره و نوستالژی برای بچههایی که تو کوچهها و خونههای قدیمی بزرگ شدن . حالا چهار سال بعد از نمایشگاه اولش ، این روزها نقاشیهای جدیدش به نمایش گذاشته شده . از دست ندهید .
0 نظر:
ارسال يک نظر