فیلم‌های دهه

قرار است فیم‌های دهه را انتخاب کنیم . به کوشش گرینگوی پیر که یادمان انداخت مرور کنیم و ببینیم که سینما زنده و قبراق هنوز نفس می‌کشد .

مقدمه نمی‌خواهد . به سبک مجری‌های جشنواره‌ها پاکت باز می‌شود و شروع جمله با “ به خاطر … “ سالن غرق در سکوت . میان مایگی این سبک معرفی شور و هیجانی دارد که با هیچ قلم‌زدنی جایگزین نمی‌شود .

نکته‌ی دیگری که برای خودم هم در این مرور جالب بود ؛ خشونت بود . فیلم‌های منتخب هر کدام نوعی نگاه به خشونت دارند . انگار تا ابد خشونت همراه سینما است .

دوفیلم اول در جایگاهی فراتر از بقیه قرار می گیرند . روی ابر‌ها .

با ترتیب

1 . مردی از لندن / بلا تار / 2007

به خاطر سیاهی ذاتی اش . به خاطر مینیمالیستی‌ترین اقتباس ادبی تاریخ سینما . به خاطر نمایش " عنصر جنایت " . به خاطر فرم متعالی و معجزه مانندش .

2. پنهان / میشائیل هانکه /  2005

به خاطر برتولت برشت و حرمت سکوت . به خاطر پدیدار‌شناسی شر در یک اثر سینمایی . به خاطر بازی‌های خنده‌ داری که با تماشاچی کرد .

بدون ترتیب ، به ترتیب حروف الفبا

3 . بازگشت / آندری زویاگینتسف / 2003

به خاطر زنده کردن بخشی از سینما که فکر می‌کردیم از دهه‌ی 80 به بعد دیگر نفس نمی‌کشد . 

4 . داگویل / لارس فون‌تریه /  2003

به خاطر جسارتش در فرم و بی رحمی و نیستی گرائیش . به خاطر ارائه‌ی بهترین تصویر از “ شر لازم “ .

5 . رقصنده درتاریکی / لارس فون‌تریه /  2000

به خاطر  معصومانه بودنش و پیوند تراژدی در ژانری که هیچ وقت مهم نبود . به خاطر نمایش معمولی خشونت و آدم‌های خیلی معمولی . به خاطر سلما .

6 . رفیق قدیمی / چان وو پارک /  2003

به خاطر اجرای دقیق کارگردان – بازیگرش از فیلم‌نامه‌ی آخر زمانی . به خاطر شور بی پایان فیلم .

7 . شهر خدا / فرناندو میرلس /  2002

به خاطر پیوند خشونت ، مافیا ، بلاهت و مستندگرائی‌اش . به خاطر نگاه بی نقصش به ریتم درسینما .

8 . گرسنگی / استیو مک کوئین /  2008

به خاطر روایت شاعرانه‌ و پر حوصله‌اش از درد ، رنج ،خون ، شکنجه ، زندان ، آرمان و مرگ . به خاطر بابی سندز .

9 . مردی که آن‌جا نیست / برادران کوئن /  2001

به خاطر تعالی آن‌چیزی که در ذهن کوئن‌ها می‌گذرد ؛  آن “ تراژدی خنده‌دار “ . به خاطر خلق شخصیت اد کران . به خاطر افسردگی بی‌پایان فیلم .

10 . هارمونی‌های ورک مایستر / بلا تار / 2000

به خاطر رهایی ذاتی‌اش و حظ مکاشفه‌گری در فرم و محتوا . به خاطر خاک مرده‌ای که روی فیلم پاشیدن .

جا مانده‌ها از لیست اول

1 . ای برادر کجایی / برادران کوئن /  2000

به خاطر آن بلایی که کوئن‌ها سر ژانر درآوردند و آن همه انرژی و خنده و کف و خونی که از تماشاگر رفت .

2 . هوش مصنوعی / استیون اسپیلبرگ /  2001

به خاطر فیلمنامه‌ی رویایی‌اش و هنر کارگردانش در شرایطی که آن را پروداکشن عظیم یا هالیوود می‌نامیم . به خاطر استنلی .

3 . 21 گرم / الخاندرو گونزالز ایناریتو /  2003

به خاطر نوع روایت عجیب و پرداخت کم نقصش .

4 . آمورس پروس / الخاندرو گونزالز ایناریتو /  2000

به خاطر پیش قراولی در راهی که حالا تکه‌ای از تاریخ سینما است . به خاطر جسارتش در بومی‌گرایی و نوع روایت .

لیست دیگری هم می‌شود ساخت که در مقام پایین‌تری از فیلم‌های بالا قرار می‌گیرند .

بدون ترتیب

4 ماه و 3 هفته و 2 روز / کریستین مانگیو - یک عروس از آسمان هفتم / آناستازیا لاپسوئی - بزرگراه مالهالند / دیوید لینچ - درباره الی / اصغر فرهادی - در بروژ / مارتین مک‌دونا - دیگران / الخاندرو آمنه‌بار - راه و روش کونگ‌فو / استفن چو - رژه پنگوئن‌ها / لوک ژاکه - سه قلو‌های بلویل / سیلیوین شومه - شما زنده ها / روی اندرسون - فرزندان بشریت / آلفونسو کورآن - قاپ زنی / گای ریچی - قارچ سمی / رسول ملاقلی‌پور - قول / شون پن - وال‌ای / آندرو استنتون .

امیدوارم دوستان دیگر هم بنویسند . فعلن که این‌ها را داریم .  + و +