همیشه فرمانده

شانزده سال از روز‌های نحس آمریکای 94 گذشته . آرژانتین – یونان میعادگاه اول بود . بعد از دو سال تباهی دوباره به جنگ برگشته بود ، چاق‌تر شده بود حتا احساس می‌کردی قدش هم کوتاه‌تر شده ، شبیه آدم‌های قمارباز مستی بود که دیگر چیزی برای باختن نداشت . ولی هنوز می‌شد شناختش ، هنوز موقع شوت زدن زبانش رو بیرون می‌آورد ، هنوز فرمانده بود ، همیشه فرمانده بود . آخرین صحنه‌ای که از او به جا ماند ، بعد از گل سوم به یونان بود ، مشت‌هایش را گره کرده بود ، نعره می‌کشید و لحظه به لحظه به دوربین فیلم‌برداری کنار زمین نزدیک‌تر می‌شد . فرمانده پیغامش را فرستاده بود ، برای هاوه‌لانژ برزیلی ، برای فیفا ، برای آلمان ، برای همه‌ی آن‌هایی که فکر می‌کردند فرمانده دیگر توان ایستادن ندارد . ولی چند روز بعد آن‌ها زهر خودشان را ریختند و دیه‌گو را به خانه برگرداندند .

 

1982 اسپانیا ، پسرک 22 ساله بعد از فتح جام جهانی جوانان قرار بود به همراه بزرگانی هم‌چون کمپس و خورخه والدانو از قهرمانی چهار سال قبلشان دفاع کنند ، قهرمانی کثیفی که امروز هیچ آرژانتینی به آن افتخار نمی‌کند ، قهرمانی سرهنگ‌ها که با پول و زد و بند با پرو ( با آن نتیجه‌ی عجیب 6 بر صفر ) به دست آمد . آرژانتین 82 پایانی بود بر دیکتاتوری سرهنگ‌ها ( تف به گور پدر هر چی کودتاچی چه سرهنگ چه سردار ) و منوتیسم حاکم بر فوتبال آرژانتین.  از مارادونای اسپانیا تنها تصویری که در خاطر هست صف بازیکنان بلژیک در مقابل اوست که مستاصل و نا‌امید به ساق‌های پای دیه‌گو می‌نگرند .

مکزیک 1986 . تیم آرژانتین ضعیف به نظر می‌رسد . انگار سامورایی این جنگ را باید تنهایی به پیش ببرد البته نباید بیلاردو را با آن سبک فوتبال گلادیاتوری‌اش از یاد برد . انقلاب آن سال‌های آرژانتین فقط یک قهرمانی کم داشت . دیه‌گو یک تنه انگلیس را تبدیل به جنازه کرد . گل اول ، انگار دست خدا انتقام جنگ فالکلند را گرفته بود . راستش ادامه‌ی جام احمقانه بود ، انگار همان‌جا جام به انتها رسید . انگار فوتبال دوباره متولد شد . گل دوم ، باز هم دیه‌گو ، این بار بهترین گل تاریخ فوتبال زده شد . Diegoaaal , Diegoaal . Gracias Dios. Por el futbol, por Maradona, por estas lagrimas .* تمام شد ، جام به بوینس آیرس رفت و روابط فیفا و دیه‌گو تیره شد .

جام جهانی 90 آلمان عجیب بود ، آرژانتین به زحمت از مرحله ی گروهی بالا آمد . در یک هشتم برزیل را با گل کانی‌گیا برد و رسید به یوگوسلاوی . گویی مشیت الهی این بود که پومپیدو دروازه‌بان اصلی آرژانتین مصدوم شود تا گوئه‌گوچه‌آ ناجی آرژانتین در ادامه‌ی جام باشد . ضیافت پنالتی‌ها ، دیه‌گو پنالتی‌اش را از دست می‌دهد ولی گوئه‌گوچه‌آ سه پنالتی می‌گیرد . حالا آرژانتین روبروی ایتالیای میزبان است . باز هم پنالتی باز هم ناجی ناشناخته‌ای که تا دو روز قبل ذخیره بود و بلاخره تکرار فینال چهار سال قبل ، باز هم مارادونا – بیلاردو در برابر ماتئوس – بکن بائر . فیفا ضربه‌ی کاری‌اش را بلاخره زد ، دقیقه‌ی 85 پنالتی ناحق برای آلمان . آندریاس برمه ، گل . جامی که همه چیزش با پنالتی رقم خورد . اشک‌ها و لبخند‌ها با پنالتی . آغاز روز‌های بد فرمانده .

حالا بعد از شانزده سال اودیسیوس قصه که نفرین روزگار او را آواره کرده بود به خانه بازگشته است . فصل انتقام رسیده و صحنه آماده است . بازگشت دیه‌گو به مستطیل سبز ، میدان بلا . شبیه گلادیاتوری که او را  با سر و صورت خونی از دل تاریخ کشانده‌اند بیرون و گفته‌اند اراده ، معطوف به انتقام است ، به خون‌خواهی . این‌جام دیگر هیچ شباهتی به فانتزی – فوتبال این سال‌ها ندارد ، این جام ، دیگر جای دلقک‌های آلمانی و برزیلی و موجوداتی شبیه کریس رونالدو و دیوید بکهام نیست .  این یک زخم تاریخی است که باید امسال سر باز کند . این یک میدان جنگ است . قصه از همان جایی که فکر می‌کردند تمام شده شروع شده است . درست از جایی که تصاویر زیر کات خورد . 

 

 

* به یاد این گزارش تلویزیونی